Die verlaging van het aantal patiënten per huisarts was ook wel erg nodig. Er zijn veel minder ziekenhuizen nu. Er gebeurt meer bij de huisarts: van diagnostiek tot behandeling. Het goede daarvan is dat het mensen rust geeft als ze door hun eigen dokter worden geholpen. Er moest destijds flink wat worden aangepast voor mensen die echt te ziek of te oud waren om alleen thuis te wonen. Mijn voorkeur hebben woonvormen waarbij een klein aantal mensen met elkaar een groot huis bewoont. Dat begon met mensen van rond de 75 met een dikke beurs die gezamenlijk een pand kochten. Voor zorgaanbieders werd het makkelijker om aan zo’n gemeenschapje een vaste kracht ‘toe te delen’, die vertrouwd werd met iedereen die daar woonde. Dit voorkwam veel ellende omdat die professional snel doorhad als een medebewoner achteruitging. De woningbouwverenigingen namen deze woonvorm over voor mensen met een smallere beurs. Mooi, omdat mensen niet gedijen in eenzaamheid. Zeker niet als ze kwetsbaar raken, minder mobiel zijn, hun partner is overleden en hun kinderen inmiddels ook bejaard zijn.

Komt natuurlijk al het e-gedoe bij. Het is voor mensen nu makkelijker om allerlei zaken rond hun gezondheid in de gaten te houden of heel simpel door te geven aan de huisarts en haar medewerkers. Daar moesten veel mensen wel aan wennen. Het voelde in eerste instantie nogal afstandelijk. Even bij de praktijk langs, is ook wel gezellig. Maar ja, daarvoor zijn dan weer wel clubjes voor  ‘gezond bewegen’ en ‘samen lekker koken’ in plaats gekomen. Ach, vroeger was zeker niet alles beter….