Stel nou dat één van de kinderen, je vader of je moeder ziek en hulpbehoevend wordt. Of jij zelf. Die dag komt voor ons allemaal. Als ik er aan denk, geeft dat een onbestemd gevoel. Liever denk ik er niet aan. We hopen allemaal dat dat je dan liefdevol verzorgd wordt. Maar we vragen ons ook af of we tegen die tijd als mens behandeld worden of als een nummer volgens een strak protocol.

In een ziekenhuis of in een verzorgingstehuis beland je niet zonder reden. Je bent afhankelijk, letterlijk overgeleverd aan de zorg van anderen. Die onzekerheid los je niet op met meer schaalvergroting, managementprocessen of protocollen. Dat is slechts een schijnzekerheid die alleen op papier bestaat. Die onzekerheid los je op met vertrouwen.

Ik droom van een zorg waar de zorgverleners niet vanuit Den Haag vastgestelde regels en protocollen afvinken, maar met ruimte en vertrouwen samen met de patiënt werken aan de beste zorg . Ze kennen hun patiënten, maar ook de buren, vrienden en familie. Ze hebben de tijd. Ze kunnen samen met de patiënt beslissen wat het beste is. De patiënt staat centraal en is niet overgeleverd aan een anonieme bureaucratie met een hoofdkantoor ver weg. De patiënt heeft zelf invloed op de zorg en weet dat de arts of de verpleegkundige handelt vanuit zijn of haar vakkennis, oplossingsgerichtheid en zorgzaamheid.