Mijn verhaal begint bij een telefoontje wat ik kreeg van een bewindvoerder. Hij zocht voor een klant een begeleider. Een mevrouw, alleenstaand met dementie, rolstoelafhankelijk en opgenomen in het verpleeghuis. Er was weinig informatie over mevrouw bekend bij de bewindvoerder en in het verpleeghuis. Men wist dat ze danslerares was geweest.

Wekelijks ging onze CAREGiver haar bezoeken in het verpleeghuis met als doel mevrouw een leuke middag te bezorgen en haar levensverhaal te achterhalen. Eerst maar eens het vertrouwen winnen van deze keurige dame. Stapje voor stapje konden de activiteiten uitgebreid worden. Het begon met een kopje koffie in het restaurant, het bijwonen van een activiteit in het verpleeghuis, maar al snel kon ze met haar naar buiten.

Gewoon een wandeling door het centrum; daar leefde mevrouw helemaal van op. De zorg gaf aan dat als wij met haar op stap waren geweest, ze daar dagen op teerde. De Sinterklaas-intocht was een doorslaggevend keerpunt. De muziek, de kinderen, ze zou opgestaan zijn uit de rolstoel om ze te knuffelen en met ze te dansen. Toen wisten we echt wat zij leuk vond.