Wat zou het prachtig zijn als ik als burger in 2030 wakker word en –wanneer de nood aan de mens is- ik praktisch moeiteloos een beroep kan doen op de zorg. Digitaal vind ik mijn weg naar mijn virtuele huisarts, met wie ik afweeg of ik langs zal komen of dat ik telefonisch of via beeldbellen mijn vragen stel. Ik kijk wanneer er mogelijkheden zijn en wanneer ik zelf kan. Ben ik ter plekke bij mijn huisarts en mijn vraag vereist een specialistische blik, dan bellen we samen in naar de medisch specialist die op afstand kan meekijken en denken, als hij al niet die dag in het wijkgezondheidscentrum aan het werk is. Deze zorgprofessionals kunnen samen met mij goed inschatten of ik zelf alles kan overzien, regelen en waar nodig controleren. We kijken naar wat ik wil, zelf kan en wat ik nodig heb. Als het nodig is ga ik naar het ziekenhuis. Er zijn naast specialistische behandelafdelingen ook huiskamers en werkkamers waar ik gebruik van maak, alvorens ik voor de nacht naar bed ga. De omgeving is gericht op rust, aangenaam verblijf en –als het kan- het continueren van mijn reguliere bezigheden in de tijden tussen de behandelingen. Gebruik maken van een ziekenhuisbed is uitzondering. Ik heb inzage in mijn dossier, rapporteer ook zelf hierin hoe ik mij voel en check de punten die ik in overleg met de arts en verpleegkundige heb afgesproken.