Vanochtend droomde ik over de rest van mijn leven.  Hoe ik ouder werd dan mijn ouders zijn geworden. Ik wist mij omringd in liefdevolle relaties door partner, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Mijn ‘oude dag’ was niet vervelend, juist niet. Door goede sensoren in mijn lichaam werden de levensfuncties goed gemonitord. Bij een signaal dat er iets mis ging, kon direct medische zorg worden verleend. Vaak op afstand, soms door fysiek ingrijpen van een arts. Die arts was altijd beschikbaar. Geen wachtlijsten. Geen discussie over de zorgkosten. Gewoon iemand met verstand van zaken, die weet wat goed voor mij is. Het mooie was dat hetzelfde aan de orde was voor mijn partner. We konden intens gelukkig van onze ‘oude dag’ genieten met hen die ons zo lief zijn.

Op een dag kreeg ik de boodschap dat de nu gesignaleerde aandoening niet meer op genezing mocht rekenen. Dat ik mij moest voorbereiden op het definitieve afscheid. Natuurlijk was dat schrikken, maar toch ook weer niet. Want als je van elke dag kunt zeggen dat het leven de moeite waard was, dan kun je ook met voldoening terugkijken. In dankbaarheid.