Dat is het gevoel dat het wonen voor bewoners van Viattence met een zware zorgvraag moet bieden, het is bijna net als thuis. Iedereen wil zo lang mogelijk in zijn eigen huis blijven wonen. Dat is veilig, warm, bekend, besloten, privé, intiem en vertrouwd. Viattence kan het echte thuis nooit helemaal vervangen. Maar het is wel mijn droom om bijna datzelfde gevoel te geven, dat gevoel van bijna net als thuis.

Wat betekent dit voor mij als bewoner?

“Ik wil wonen in een huis dat er aan de buitenkant en binnenkant niet uitziet als een instelling. Ik wil wonen in een huis waar welzijn en welbevinden belangrijker worden gevonden dan mijn ziekte of aandoening. Hier vind ik dus geen behandelruimte, geen personeelstoilet en geen bordjes met ruimtenummers en functionele ruimtenamen. Ik krijg een gevoel van vrijheid, vrijheid in het maken van eigen keuzes, vrijheid om te bewegen en om eventueel samen met mijn partner of mantelzorger om te gaan met mijn dementie, zoals dat bij ons samen past.”

“Ik wil wonen in een huis waarin elke woning en elk appartement zijn eigen voordeur heeft met een eigen deurbel. Met op de eerste verdieping een slaapkamer, mijn eigen brievenbus en met buren die een andere woning hebben in vorm en oppervlakte, dan ik. Een huis waar veel licht binnenkomt, waar aandacht is besteed aan geluid en akoestiek, een huis dat met aandacht, vanuit mijn wensen is ingericht. Er staat een tweepersoonsbed in de (slaap)kamer , er is aandacht voor privacy en ruimte voor intimiteit. Vertrouwde zaken uit mijn eigen verleden hebben een prominente plaats, zelfs in gezamenlijke ruimtes. Die herken ik en dat maakt dat ik me meer thuis voel. Deze zaken uit het verleden worden gecombineerd met 21^e eeuwse techniek qua apps, ehealth en domotica en de modernste hulpmiddelen die ik eenvoudig kan bedienen.“